بعد با خودم فکر می کنم چقدر احتمالش هست یک پرنده ای را که یک بار دیده ای گذشته از شاخهء درختی به سر بامی مثلن ، دوباره ببینیش . یا حتی پروانه ها که احتمالش خیلی خیلی کمتر است بس که می میرند طفلکی ها زود .
من این کار را زیاد می کنم . یعنی اگر درک درستی داشتم از انتگرال و این همه دیفرانسیل ، حالم را از هر چه ریاضی ست به هم نمی زد می رفتم پی رشته ای که توش حساب و کتاب های این مدلی ِ احتمالی باشد . از زیر پل کریمخان که رد می شوم ِ همیشه از خودم می پرسم چقدر احتمال دارد وقتی زیر این پل دارم راه می روم خوش خوشان که برسم به خانهء هنرمندان و توی کافهء سبزیخوریش ، سرم را بکنم توی منو و دنبال یک چیزی قابل خوردنی بگردم ، زلزله بیاید ؟
یک وقت هایی صدای فکر هام را بلند می کنم . از زیر پل که رد می شویم به خواهره می گویم ؛ « چقدر احتمال داره وقتی این زیریم زلزله بیاد ؟ » و برایم مهم نیست تعجبش . من سعی می کنم تمام احتمالات ممکن را بررسی کنم . زیر تمام پل های تهران ِ مثلن قبل از خانهء هنرمندان و قبل از دونات . آن جا که ارتفاع شان کمتر می شود و باید از زیرشان گذشت . نه زیر پل سید خندان . یعنی یادم نمی آید زیر سید خندان به این فکر افتاده باشم . یک بار یادم باشد از عطای یک پنجره بپرسم .

چه دلم نوشتن بی دغدغه می خواهد این روزها . که بگویم خوبم و ملالی نیست ... حیف که هست . حیف که روزهامان پر ملال است . می فهمید که آقای ادریس آقای یحیی . یعنی سخت است دیگر . گفتم چشم اما با تمام دل خواستگیم باز سخت است . نمی رود دستم به نوشتنش .

راستی آن وقت ها ، کسی دربارهء « ما همه خوبیم » چیزی نوشت ؟ من چرا یادم رفت بگویم چه دوست داشتم فیلم را ؟ کسی مثل من دوستش داشت ؟ یعنی هنوز یادش می افتم . و همیشه فکر می کنم یادم باشد پیداش کنم و باز ببینمش .

دیگر این که گفته بودم چه بد بود « یوسف آباد ، خیابان سی و سوم » اما دلم می خواهد باز بگویم . سودارو یک چیزهایی نوشته درباره اش که تازه بلاگش را به کمک « براي خاطر کتاب ها » کشف کرده ام و فکر می کنم برای من که دیگر وقت برای روزنامه خواندم نمی شود و نمی دانم چه خبر از بازار کتاب و می روم که توی کتابفروشی ها ، به همان قفسه های قدیمی نویسنده های قدیمی وفادارم ، خیلی مفید است . حالا گوشهء طراحی هایم کتاب های در صف خرید دارم زیاد .
دربارهء « یوسف آباد ... » یک چیزی که خیلی ناراحتم کرد این بود که من تهران را عجیب دوست دارم . آن قدر که همیشه فکر می کنم ای کاش نویسنهء خوبی بودم و درباره اش می نوشتم . یعنی یک کتاب خوب اختصاصی دربارهء تهران . که خواندنش همه را به وجد بیاورد . وقتی اول کتاب آن جور پرطمطراقی از تهران می گوید و بعدش آن جور مزخرفی می نویسد داستانش را ، نا راحت کننده است . برای من تهران دوست ناراحت کننده است . این را برای شما نوشتم آقای رسول پور که فکر کردید کتاب به مذاق ما تهرانی ها خوش آمده « برای تهرانی‌ها چه کیفی بالاتر از این ... » هیچم این طور نبود . اگر پول تان اضافی کرده ، خودتان بخرید و بخوانید . چرا فکر کردید ما تهرانی ها یک مشت آدم احمق ِ جیب ها پر پول ِ کافه نشینیم که نشسته ایم تا با این ادبیات کوچه بازاری مجیز بشنویم ؟ « این نوشته برای یک تهرانی رمانی لذت‌بخش و خواندنی است؛ چون صادقانه، و با کمترین هزینه‌ی ممکن به وی کیف می‌دهد . » صادقانه یعنی کجاش ؟ چرا فکر کردید ما تهرانی ها کیف کردیم ؟ ... آدم خوب است نقدش منصفانه باشد . نه چون از نوشتهء ضد قومی یک نفر رنجیده ، یک شهر و مردمانش را احمق فرض کند .
می دانم این بحث « یوسف آباد ... » دیگر قدیمی شده اما هر چه می نویسم حرصم تمام نمی شود از این کتاب و این مدل ادبیات . یعنی من خیلی وقت است کتاب درست درمان نخوانده ام . همین ها دیگر .

بلاگ سایه را بخوانید که خیلی وقت است می خواهم یک چیزهایی درباب خودش و نوشتنش بنویسم که فرصت نمی شود . سایت تهرانر را ببینید ، عکس بازی را هم بخوانید ، روزنامهء شرق را هم و به ویژه کرگدن نامه اش را . این ها را از باب تبلیغات بی مزد و مواجب گفتم . روی پول هاتان هم بنویسید . جای دوری نمی رود . خرجی هم ندارد والاهه .

زن روزهاي ابري @ [12:12 PM]