به این فکر کردم که چه لباسی بپوشم چون هوس کرده بودم قشنگ باشم .
و دلم رژ لب قرمز می خواست ، هر چند رژ لب دیگر به من نمی آید . این را تازگی فهمیده بودم و عجیب که هیچ کس به من نمی گفت . دیگران هیچ نگران قشنگی آدم نیستند .
اما دلم خواسته بود و آدم باید دلخواستگی هاش را حواسش باشد .
پیراهن گل گلی ، جوراب شلواری آبی و کفش های پاشنه بلند . باید این شکلی باشم . با یک رژ لب قرمز که هیچ زیباترم نمی کرد .
و فکر کرده بودم به خاطرات نداشته . نه خیلی .
و فکر کرده بودم به تو . یک کم . کمتر از خاطرات نداشته و پایدار تر از تمام فکر های دیگرم .
لجم هم در آمده بود که این همه در من رسوب کرده و رسوخ کرده ای .
و فکر کرده بودم که گرسنه ام . و باید گلدان ها را آب داد و برگ هاشان را هرس کرد و باید زودتر خوابید بعد از این .
و داشتم « حالا بی حساب شدیم » وودی آلن را می خواندم که کس شعر محض بود و خیلی خواندنش لذت داشت و بسیار مفرح بود . آدم را سر حال می آورد .
و این ها برای امشبم کافی بود ...

زن روزهاي ابري @ [4:13 PM]