« اکز نه باده غم دل ز یاد ما ببرد »

من قلمم که از کار بیفتد زبانم ، زبانم می جنبد و این بسیار خطرناک است .
داستان از آن جایی شروع شد که تو رفتی و نه قبل تر .
و هیس ... هیچ نباید گفت .
قلمم ، قلمم باید که لال شود و زبانم .
تو راست گفتی آماندا . این داستان نقطه ندارد .
لال شود باید که قلمم و زبانم .
من خوب نیستم و این را هم باید لال بود .
آزاده گفت . من میزبان خوبی نیستم . باید گذاشت سایه غذاش را بخورد . باید ، باید که خندید . بلند بلند . این خطر ناک نیست آزاده ؟ این خنده های بلند بلند . این دلقکی که دارد در من جان می گیرد دوباره ؟
نه نیست . خطر ناک منم و قلمم و زبانم . هیچ کس نباید بفهمد .
هیس ... لال ِ لال ...

داستان جایی درون من اما ادامه می باید ...

زن روزهاي ابري @ [1:00 AM]